Tresna Munggaran (2)

Hiji poé, kira-kira wanci pecat sawed, Abas digentraan ku Ibu Ela bagian administrasi.

“Aya naon Bu? Asa rareuwas teu biasana digentraan wayah kiwari..”

“Ieu Bas, Mas Sucipto teu tiasa ngawulang da aya kaperyogian ngadadak saurna mah. Janten Lastri wayahna ku Abas heula nya, da nembéan diajarna ogé, masih dasar kénéh, nembé dua pertemuan Bas..!”

Aya atoh aya reuwas Abas téh. Keur mah eukeur hayang geura wawuh ka éta wanoja. Katurug-turug dititah pisan ngajar, sahanteuna bisa mindeng amprok. Atuh antukna bari rasa masih tagiwur gé nyatujuan wéh, bari jeung can nyiapkeun matérina da bubuhan ngadadak.

Gancang Abas ngarapih-rapih manéh, nyiapkeun sagala kaperluan ngajar, tuluy asup ka léb komputer. Katingal di juru léb, Lastri keur ngeluk tungkul jiga nu keur maca modul kursus.

“Assalamu’alaikum! Leres kitu ieu téh nu jenengan Lastri téa?” Ceuk Abas ngawani-wani manéh muyarkeun kaayaan anu sepi jempling. Da mémang harita di léb téh keur suwung kunu kursus, lolobana anu kursus téh soré.

gambar“Sumuhun, dupi salira saha nya?”

“Nepangkeun, abdi Abas, dipiwarang ngagenténan Pak Sucipto anu kaleresan dinten ieu aya wagelan saurna mah”

“Oh, sumuhun, da tadi énjing parantos diwartosan wiréh anjeunna teu tiasa ngawulang..” Ceuk Lastri bari angger neuteup kana buku bacaan, ningali ka Abas saperluna. Duka isineun duka kunaon.

Bari jantung ratug, Abas ahirna ngamimitian ngajar Lastri. Kacida anèheun Abas téh, naha ngajar dina waktu harita mah dibarengan ku ratug jajantung sagala rupa, padahal ngajar nu sepuh gé geus biasa, samalah mah aya peserta kursus ti Pusdikav sagala, tapi teu degdegan saperti keur ngajar Lastri harita. Nu leuwih anéh, harita Lastri maké pakéan saragam sakola SMA. Padahal Abas nyangkana Lastri téh tos kuliah, da ningal pangawakan nu jangkung lenjang, katingal déwasa.

Dina sajeroning ngajar, haté Abas teu weléh galécok, guntreng sorangan, muji ka ieu wanoja, duh damisna, duh socana, duh imutna, duh mana geulis-geulis teuing, cenah. Ngan teu wani pok wungkul da can wawuh pisan..

Ti harita antukna Abas bisa wawuh leuwih jauh deui ka Lastri. Lastri harita kelas 2 SMAN 3 Bandung. Anjeuna anak bungsu ti tilu sadérékna, anu cikal mah cenah tos ngantunkeun basa Januari 1995.  Rada minder ogé Abas téh, bubuhan manéhna mah ukur sakola di sakolaan swasta pasisian nu kurang kajojo di kota éta mah.

***

Ti waktu ka waktu, teu karasa beuki nyérélék. Dua nonoman nu sarua keur ngambah mangsa-mangsa lalagasan, ku mindeng amprok mah jadi aya rasa nu béda ti biasana. Ceuk basa deungeun mah mun teu salah kieu, “tresno jalaran soko kulino”, katresna datang kusabab sering amprok. Mimitina nyebatkeun babaturan, lila lila nyebut “Adi” sareng “Aka”, nu akhirna “Nyai” sareng “Akang”.  Kitu nu kajadian dina waktu nu teu kungsi lila, meureun masing-masingna geus aya rasa satacan pada wanoh. Teu bisa dipungkir, geuning  ti dua insan éta, nyatana Abas jeung Lastri téa, sarua ngabogaan geter rasa, pada-pada mikaresep. Ngan ari Lastri jiwaning istri, katurug-turug hadé atikan ti sepuhna, teu ningalikeun sok komo mun miheulaan nyarita mah. Ngan tina réngkak paripolahna, Abas bisa ngarasakeun. Perkara terus terang, Abas saruana deuih, teu pisan nyirikeun yén Abas ogé boga rasa nu sarua, aya haté kadua leutik ka Lastri.  Geus loba éta gé babaturan Abas nu nyarankeun jeung ngabéjaan, yén Lastri téh resepeun ka Abas. Abas masih nahan perasaanna, bubuhan mimiti pisan, bisi salah léngkah cenah, nu antukna kalah nyandang wiwirang. Ceuk paribasa mah bisi kieu: Cau ambon dikorangan, kanyéré kapipir-pipir. Hanas Abas ambon sorangan, awéwé teu mikir-mikir… kan bisa wirang. Mun kabéh wirang, pan bisa jadi warirang! Hé3x

Sok mindeng éta gé Lastri ngadatangan tempat mess Abas dina waktu-waktu peré, nya alesanna mah rék milu ngerjakeun PR cenah. Bari sok barang candak, saperti tuangeun, leueuteun, kadang mun Abas keur ujian malah dipangmésérkeun pénsil sagala rupa. Dina enggoning ngerjakeun PR téh mémang sok diselingan ku ocon, heureuy gogonjakan, ahirna teu sadar sakapeung sok pacepeng-cepeng panangan, silih ciwit, pa-adu teuteup, serrrrr..nud cenah! Dileupaskeun deui, antukna pating kélémés aréraeun ku polahna séwang-séwangan. Nu jadi daya tarik pikeun Abas ka Lastri téh lain ngan ukur pédah geulis tina wajahna wungkul, geuning budak téh geulisna ogé dipapaés ku kalakuanna nupikaresepeun. Mun Minggu, Lastri biasa ameng ka panti-pati asuhan, saperti ka Wiyataguna di Jl. Pajajaran. Samalah mah nepi ka gaduh réréncangan sagala di dinya téh anu tunanétra, Bi Ijah namina téh, urang Subang aslina mah, nepi ka Abas gé dikenalkeun. Éstuning teu dibéda-béda gaul sareng saha waé ogé Lastri mah. Jeung deui kayungyunna téh mun amprok jeung barudak aralit anu kuleuheu, nu kucel, dekil ogé, dirangkul, dipangku, éstuning ningalikeun kanyaahna ka sasama, ka sahadapeun, handap asor, soméah, béréhan, wah sagalana nyampak lah di Lastri téh, kitu saur Abas.

Kali mangsa, wanci magrib Lastri amprok di masjid jeung Abas. Katingal ku Abas Lastri rada hulang-huleng, jiga nu aya dipikiran. Bérés sholat, tuluy Abas ngawani-wani nanyakeun. Sihoréng simana horéng Lastri nuju aya tugas ti sakolaan, teu pira ngan ukur dititah ngagambar Organ Tubuh cenah, ngan kulantaran Lastri teu tiasa ngagambarna, jadi wéh bingungeun pisan.

Ahirna Abas nawaran jasa, mudah-mudahan bisa cenah, da ari karesep kana ngagambar mah aya Abas téh.. Kacida bungaheun Lastri téh, asa manggihan obor dina kapoékan.

“Kang, omat atuhnya ba’da Isya diantos di bumi, kaleresan ari bahanna mah aya!”

“Insya Alloh Nyi, Akang badé nyempetkeun”

Ayeuna mah tos nyebat Akang jeung Nyai wéh da geus pada-pada wanoh, padahal kakara wawuh tilu bulanan, da ku mindeng amprok téa meureun.

Gancangna carita, ba’da Isya Abas geus saged dangdan mamantes manéh. Aya rasa éra ogé da saumur-umur can pernah ulin ka imah hiji wanoja. Barang anjog ka alamat anu dituju, Abas sawatara waktu mah ngahuleng miraja meneng. Abas nyinghareupan hiji wangunan anu tohaga, méwah kacida. “Duh geuning budak téh anak nu beunghar.. Beu kumaha ieu aing jadi éra kacida! Bedokeun waé kitu? Ah piraku deuih!” cenah galécok haté Abas. Aya niat rék muter deui arah, da saumuran can pernah nincak komo mun bari jeung asup ka wangunan anu élit kitu.

Dina panto éta imah gedong sigrong téh katingal aya nu kaluar, horéng Lastri pisan. “Kang, ka lebet atuh, teu saé ngajentul di dinya!” Gebeg Abas ngarénjag reuwaseun. Nu antukna mah bus wéh asup sanggeusna uluk salam.

Abas kacida katingali kampungan pisan, bubuhan can pernah diuk dina korsi nu hadé tur empuk. Harita mah asa teu napak, asa ngimpi cenah.

Lastri ngurunyung deui bari mawa sagelas ci sirop warna beureum, da tadi langsung lebet ka bumi, ngadamel heula cai sanggeus Abas dititah calik téh.

“Kang, naha sapertos nu karagok? Biasa wéh da sanés bumi nu Lastri, kagungan sepuh Lastri, he he he” ceuk Lastri muyarkeun kaayaan.

“Mangga Nyi. Duh kalintang isinna Akang téh. Akang meni minder, da Akang mah putra jalmi teu gaduh, bumi ukur dipindingan ku bilik awi”

“Kang, teu kénging kitu ah. Lastri alim nyangkut pautkeun harta, da sadayana gé ukur titipan Alloh, teu ngagaduh-gaduh Lastri mah” potong Lastri rada jiga nu kasigeung.

Lastri tuluy mesék apel ku péso, terus dikeureutan sapasi-sapasi. “Sok Kang dileueut caina. Dupi apelna bade Kang? Atanapi badé dihuapan? He he he..” heureuy Lastri

“Teu kedah Nyi, ditampi caina..!” Ceuk Abas bari haté mah bungah kacida meni ditawaran dihuapan sagala rupa. Regot Abas nginum ci sirop, amis, tiis ngageleser asa diusapan kunu geulis nu aya dihareupeunana harita. Ahirna Abas ngabiasa-biasa manéh, negerkeun haténa sorangan yén harita téh memang lain ngimpi, turta pikeun naon ngarasa kararagok sagala, meni nyirikeun pisan miskinna téh, pikirna. Lastri masihkeun buku, tuluy nunjukkeun PR na nu kudu digambar téa.

“Kang, tapi kedah réngsé wengi ieu da énjing badé dikempelkeun. Hapunten Lastri nya, ngan ukur ngarépotkeun Akang!”

“Lastri, justru kalintang bingahna pami Akang aya nu mercanten, asa aya guna na wéh hirup téh. Komo ieu dipercanten ku Lastri, meni bingah kacida manah Akang téh”

Gap Abas nyepeng buku-na. Teup paadu teuteup jeung Lastri nu pas pisan harita neuteup Abas. Abas teu ngiceup merhatikeun paroman Lastri anu pikaresepeun, pameunteu ngadaun seureuh, halis bawa ngajadi, panon cureuleuk hérang tur bulu panonna calentik, damis pikauruyeun, angkeut endog sapotong, damis semu beureum bakat kuisin meureun, nambahan kageulisanana. Katingal lambey Lastri ngageter, sakapeung digégél ku soranganna, nyumputkeun rasa meureun, jigana sami ngarasakeun naon nu keur dirasakeun ku Abas harita. Teu karasa, gap panangan Abas ngarayap nyagap panangan Lastri nu dilipetkeun duanana di lahunan Lastri. Ngarénjag ogé Lastri téh, panyana téh Abas moal wanieun kitu, ceuk haté Lastri. Lalaunan ku Abas dicepeng, disilang-silangkeun kana réma-réma Lastri, tuluy dirameskeun, mageuhan cepenganana jiga nu geugeut. Luk Lastri tungkul, bari angger ngabales cepengan panangan Abas, meureun hoyong mah hoyong tapi ogé isineun ku Abas. Jiga nu sarua alim leungiteun, alim patebih, duanana silih bales papageuh-pageuh nyepeng. Abas kacida bungaheun, cicirén Lastri gé sarua miharep Abas. Bungahna Abas dina waktu harita éstuning hésé digambarkeunana, meureun ceuk paribasa mah lir ibarat kagunturan madu, kaurugan ku menyan putih téh lain heureuy. Lemesna kulit panangan Lastri ngajadikeun Abas tengtrem haténa, beuki pogot wéh. Pon kitu deui, Lastri ogé ngarasa aya tempat keur nyalindung waktu harita mah, asa aya tempat nyarandékeun haté. Terrrr…haté duanana ngageter, jantungna pada ratug tutunggulan, silih pencrong, tuluy ngeluk tarungkul bari tetep panangan mah pageuh silih cepeng, meureun haténa mah pada-pada galécok…

Sawatara waktu kaayaan meni jempling lir ibarat gaang katincak, ngan ukur ratugna masing-masing jantung dua insan anu keur dieunteupan rasa kaasih.  Jiga gempa bumi anu kacida rongkahna, meureun aya kana 7 skala Richter-na. Duanana pada-pada ngarasakeun kumaha éndahna paamprok jeung nu jadi pujaan ati. Kabungah, rasa kangen, kaubaran sapada harita..

Rada ngageter, Abas nyarita…

“Lastri, Akang alim kailangan ku Lastri, anu beuki dieu beuki caket dina manah Akang. Anu salamina maturan dina sagala réngkak Akang. Lastri teu weléh maturan dina naon waé nu ku Akang dilakukeun. Siang dipupuja, wengi kaimpén-impén. Duh jungjunan, mugi Alloh Ngaraksa kana katresna urang duaan…”

“Sumuhun Kang, Lastri gé alim kailangan ku Akang.  Akang asa caket waé na kongkolak soca Lastri. Kang, saleresna mah tos seueur pameget nu nyalampeurkeun, miharep ka Lastri. Kalebet pun lanceuk ogé kantos ngamprokeun Lastri sareng réréncangan kuliahna, pon kitu deui Tante Retna ogé kantos ngenalkeun sareng réncang damelna. Samalih mah Mas Julianto ogé sering ka bumi, naroskeun waé kasiapan Lastri. Tapi sakedik ogé Lastri teu dipasihan resep, komo carana kitu mah. Mung ukur Akang nu aya dina manah Lastri ayeuna, mung Akang nu teu tiasa digentos ku saha waé ogé. Éstuning Lastri gé rumaos bagja wanoh sareng Akang téh.  Lastri bingah pisan Kang. Akang bénten ti nu sanés!” Ceuk Lastri bari ngusapan panangan Abas, bari kerewes kana ramo Abas bangun geugeut. Tapi teu disangka Lastri ujug-ujug nyarios kieu…“Tapi Kang..” Dak dumadakan Lastri ngaleupaskeun tina panyepeng Abas. Abas reuwas kacida, asa dipegatkeun harepan..

“Aya naon Geulis..?”

“Henteu Kang, e… teu aya nanaon..  e.. mh … Lastri can siap nyarios ayeuna..” Ceuk Lastri katingali kagét, jiga nu inget ka hiji hal anu nyadarkeun haténa, atawa jiga nu inget kana hiji hal nu jadi panghalang harita.

Abas beuki panasaran tur hariwang, tapi sanajan haben ditanyakeun ogé weléh Lastri alim nyarios. Geuning Lastri nyimpen rahasiah pribadi, duka aya naon, nu jelas jigana pohara pentingna pikeun kalangsungan hubungan Abas jeung Lastri. Abas terus ngaguliksek. Ahirna Lastri éléh géléng, kuniang cengkat, terus ka kamarna. Teu lami, jol deui bari nyandak hiji barang.

“Ieu Kang…” bari ngeluk tungkul jiga nu rumasa salah, Lastri masihkeun hiji barang. Gap ku Abas ditampa. Dina barang Eta aya tulisan “Lastri & Zukri”. Leketey haté Abas mulai ciut. Abas tos bisa nebak-nebak pikiranna.

“Kang, salami Lastri caket sareng Akang, Lastri meni asa gaduh dosa. Kumargi anjeunna kantos ngucapkeun jangji satia ka Lastri..”ceuk Lastri bari angger tungkul. Abas beuki sepa paromanna. Leuleus lir kapas kaibunan.

“Tapi Kang, disagédéngeun éta, Akang mampuh ngéléhkeun manah Lastri. Lastri nyerah Kang, karaos ayeuna mah cinta sajati téh rupina ieu. Lastri nu tiasa ngaraoskeunna Kang. Mas Zukri ogé tos lami can kantos nelepon atanapi masihan wartos deui… Nu jelas, dina waktos ayeuna mah nu sumanding dina manah Lastri téh mung ukur Akang!”

Bray, bray.. mulai deui sumanget Abas nyaangan, teu ngeleketey teuing jiga tadi.

“Alhamdulillah atuh Nyi ari kitu mah, Akang reugreug ngupingna” ceuk Abas dareuda.

“Kang, santey atuh, meni tegang kitu. Tos ah, hilapkeun wéh nya. Teu aya nanaon, ok!” ceuk Lastri bari ngarawel panangan Abas nu tadi niisan, tuluy dikerewes ku Lastri, dikeprokkeun lalaunan. Belenyéh Lastri imut, ningali panangan Abas meni tiis cebrek.

“Aéh Akang meni dugi ka kieu.. Tos atuh da teu aya nanaon, henteu, hé hé hé…”

Ahirna Abas bisa tenang deui, tuluy ngabales, nyepengan panangan Lastri meni pageuh pisan, “Nuhun pisan Geulis, Akang tenang ayeuna mah..”

“Lastri…..! Tos wengi…!” ceuk hiji sora ti tengah imah. Lastri jeung Abas ngarénjag, buru-buru duanana ngajauhan diukna, ngalupaskeun pananganna nu keur silih cepengan, tuluy mémérés buku. Nu bieu téh mamahna Lastri nyalukan. Rét ka jam dinding, mémang tos jam satengah sapuluh peuting. Asa teu karasa ari keur paduduaan jeung kabogoh mah. Lastri imut bari némbongkeun ogo na, “Kang, wengi teuing, he he he, Akang sich..” cenah bari nyiwit pundak Abas. Kareuwas Abas kaubaran ku imutna Lastri, belenyéh Abas gé mairan ku seuri leutikna.

Gancang Lastri masihkeun buku ka Abas, tuluy Abas ganjang pamit, bari di lawang panto mah teu kendat-kendat ngulang deui kahawatiran Abas ka Lastri. Sanggeus Lastri nénggorkeun imut sareng isarat sun jauh mah, tuluy Abas pamit, uluk salam.

Di satengahing perjalanan, Abas kacida tagiwurna. Rasa bungah jeung marojéngja na haté pagalo jadi hiji. Bungahna, ku bisa amprok jeung Lastri ka bumina langsung, bisa ngedalkeun isi haté turta meunang réspon hadé, bari jeung saeutikna bisa mantuan kabingung Lastri. Tagiwurna ku kecap Lastri terahir, nu geuningan nyimpen rahasiah, nu alim dipikanyaho leuwih jauh. Rasa bungah sakaligus asa aya nu ngaganjel, lumangsung dina hiji waktu nu sakotéap. Geuning Lastri gaduh carita pribadi satacan wawuh jeung Abas téh. Pikiran Abas cus cos. Harepan nu sa gedé gunung méh méhan pareum. Tapi teu weléh Lastri bisa ngubaran ku tingkahna, nu bisa nyumputkeun hiji perkara nu sakumaha waé pentingna. Samentara Abas gé negerkeun haténa, nu penting peuting harita Abas geus bisa neuleuman eusi haté Lastri, geus aya réspon, jadi asa teu mangmang deui. Ngeunaan masalah Lastri jeung Zukri, anggap wéh dodoja, kitu ceuk Abas…

Tinggalkan Balasan

Isikan data di bawah atau klik salah satu ikon untuk log in:

Logo WordPress.com

You are commenting using your WordPress.com account. Logout / Ubah )

Gambar Twitter

You are commenting using your Twitter account. Logout / Ubah )

Foto Facebook

You are commenting using your Facebook account. Logout / Ubah )

Foto Google+

You are commenting using your Google+ account. Logout / Ubah )

Connecting to %s

%d blogger menyukai ini: