Tresna Munggaran (3)

Harita, 13 April 1996 pasusubuh Abas geus aya di Masjid, bari sakalian rék masihkeun hasil ngagambar PR Lastri téa. Bérés sholat, memang ku kabeneran Lastri gé harita sholat di Masjid deuih. Atuh langsung wéh ku Abas téh dipasihkeun bari pupuntenan bisi hasilna nguciwakeun Lastri. Tapi barang ditingali pisan ku Lastri, “Subhanalloh, Kang… naha saé-saé teuing. Kumaha atuh nya, kantenan pa guru moal nyangki kénging Lastri atuh. Ih Akang meni pinteran, geuning aya bakat ngalukis Kang..!”

“Biasa wéh Nyi, janten isin, hé hé hé..”

“Eh Kang, Akang wios uih heula wéh, ngkin aya surprise kanggo Akang. Antosan nya, lima welas menit, hé hé hé.. Assalamu’alaikum!” Ceuk Lastri bari gura-giru lumpat nuju ka bumina, teu nolih ka Abas nu olohok. Gancang wéh Abas téh mulang sanggeus ngajawab salam mah,  da teu pati jauh jarakna téh. Dina haté Abas pinuh ku tanda tanya, “Naha badé naon nu geulis téh nya?” gerentesna.

Satengah genep isuk, saperti biasa Abas sasapu, bagian di hareupeun kantor. Ti kajauhan katingal saurang budak awéwé 12 taunan, pangawakan gendut, bari ngajingjing kérésék hideung. Abas haré-haré wéh sasapu da teu nyangka rék ka manéhna. Geus deukeut, horéng éta téh Dian, réréncangan Lastri ameng.

“Kang Abas nya? Punten abdi kawiatan ieu ti Téh Lastri!” cenah bari nyodorkeun kantong kérésék téa.

“Muhun, hatur nuhun Dian nya, salam kanggo Téh Lastri pami pendak nya..!” ceuk Abas bari teu sabar hayangeun geura ningali eusi kantong kérésék nu ditampina.

Sanggeus Dian jauh, Abas gagancangan muru sofa nu aya di tengah kantor. Gék diuk. Barang bréh dibuka, gebeg téh Abas ngagebeg sataker kebek. Sihoréng eusina téh Al-Qur’an! Abas bingungeun, naon maksud Lastri téh… Goréhél di lembaran ka hiji katingali aya salembar surat. Gancang dibuka, tuluy dibaca…

“Kahatur Kang Abas.

Hatur nuhun pisan nya Kang tina sadaya kasaéan Akang. Ti ngawitan ayeuna, Lastri nganggap Akang salaku kakasih Lastri, yah Ayank ya.. hé hé hé..

Perkawis Al-Quran éta, maksad Lastri mah daripada maos anu sanés-sanés, mending maos Al-Quran, leres pan..?”

Thank’s 4 all your kindness

Lastri

Barang bérés maca éta surat, teu sirikna Abas éngklak-éngklakan bakating ku bungah. Bungah nu taya wates wangenna. Pohoeun kana masalah Lastri nu sempet jadi ganjelan mah. Gancang Abas nelepon Lastri, némbongkeun rasa kabungahna dina danget harita.

***

Ti harita, Abas teu ngamomorékeun kapercayaan Lastri. Éstuning disuhun, disimpen dina embun-embunan, didama-dama, dimumulé, dipiara, dijaga kasucianana. Dina haté Abas perkara istri mah ngan ukur aya Lastri, teu aya nu sanés. Hareupeun boh tukangeun, Abas usaha satékah polah pikeun ngajaga perasaan sareng kapercayaan Lastri.

Ayeuna mah Abas boga kagiatan anyar, nyaéta sok nelepon Lastri saban malem Salasa. Da ari malem Minggu mah sok aya acara kaluarga cenah, terus mun malem Senén teleponna sok dianggo ku rakana Lastri, sok lami.

Abas gé sok megat Lastri mun angkat sakola, sok pang nyebrangkeun, diaping bisi aya lalaki nu cunihin di jalan. Ma’lum munggaran boga kabogoh. Geus teu ka itung ari modél méré kembang mah, méh unggal isuk Abas rajeun nyelapkeun kembang dina deukeut setir mobil nu biasa dianggo Lastri. Da kaayeunakeun mah Lastri mindeng nyandak mobil nyalira. Nya bubuhan jelema beunghar, tiap anggota keluarga téh teu sirikna hiji éwang mobil téh. Éta gé niatna mah lain gagayaan, ngan Lastri téh mindeng uih sonten, ma’lum tos caket ujian akhir kelas 3. Ongkoh sok hésé angkot mun geus aya tugas kelompok kudu nganjang ka babaturan sakelasna.

Kulantaran deukeut ka ujian, atuh amprok jeung nelepon téh ayeuna mah rada dikurangan ku Abas ogé, karunya cenah bisi ngaganggu.

Abas gé harita geus kuliah semester I, da disumangetan waé ku Lastri, katurug-turug mémang  Abas téh hayangeun pisan kuliah, sanajan waragadna kudu pabetot-betot jeung kabutuhan sapopoé. Jaba ayeuna Abas bari nyakolakeun adina nu anyar lulus SMP. Memang teu mungkir kana kawegigan Abas mah, sok bari dadagangan boh di tempat kuliah ogé di kantor. Mangjualkeun barang dagangan batur, ngala bati sarébu-duarébu. Geus puguh ngajar nu kursus mah, lumayan bisa nambah-nambah biaya hirup duaan jeung adina.

***

Bulan September 1996, Lastri tos mulai sibuk pikeun OPSPEK di hiji paguron tinggi, psikologi. Abas tangtu waé teu cicingeun, mantuan naon waé kaperluan OPSPEK sakumaha  bisa dilakukeun ku Abas. Misalna nyieun totopian, logo paguron jeung sajabana. Lastri kacida atoheun pisan, teu salah pilih, aya kaahlianana, cenah.

Singgetna carita, Lastri tos ngawitan kuliah. Pon kitu deui, Abas geus mimiti nincak taun ka dua kuliahna téh. Kukasibukan duanana, paamprok ayeuna mah rada jarang. Teu jiga waktu-waktu nalika SMA kénéh, sempet bisa hareureuy, bari wawanohan. Éta ogé sok nyempetkeun sanajan jarang. Ngan ayeuna mah rada gaya, amprokna di jero mobil. Ih, ngérakeun, disupiran ku wanoja, pamegetna jadi panumpang. Lah ngaranna ogé Abas, urang kampung bau lisung, rék diajar nyetir kumaha, boro-boro mobil, sapedah gé teu boga-boga acan!

Biasana sok ngajak jalan-jalan ka Kebon Binatang, lain rék nyaruakeun beungeut, tapi di Kebon Binatang mah hawana seger, bubuhan loba kénéh tatangkalan gedé nu masih kénéh rajeg.

Hiji poé mah Lastri ngajak jalan-jalan ka daerah sabudereun Salman ITB, tempat diajar nyetir mobil kapungkur cenah. Abas kacida bungaheunana. Teu sakaterang Lastri, Abas nyiapkeun hiji barang anu mudah-mudahan Lastri bisa bungaheun.

Sanggeus jangjian, gerung wéh duanana kana mobil ngajugjug tempat nu dituju. Sajeroning di perjalanan, panangan Abas teu lésot tina nyepengan bari ngusapan pundak Lastri, kacida nyaaheunna téh. Barang anjog ka tempat anu dituju, pok Lastri nyarios, “Kang, di dieu kapungkur Lastri diajar nyetir téh. Manawi Akang badé diajar, wios ku Lastri diajarkeun”

“Wios, teu kedah Nyi, bilih nabrak, kumaha tah? E… Lastri, dina kasempetan ieu, Akang ngahaja badé masihan hiji barang, mugi  Lastri tiasa nampi” ceuk Abas teu nungguan koméntar Lastri, goréhél ngaluarkeun hiji kotak leutik warna beureum. Tuluy dibuka. Eusina hiji cingcin warna pérak.

cingcin“Lastri, dina waktos ieu Akang ngan ukur tiasa masihan ieu barang, sanaos tina pérak. Du’akeun, pami aya milik panginten emas. Omat tong ditingali tina barang sareng pangaosna, nanging tingali tina kaweningan galih Akang, nu aya niat mikanyaah ka Lastri”

Lastri ngahuleng, katingal dina juru socana nyalangkrung cisoca. Duka bungaheun duka sediheun. Abas teu talangké, tuluy cingcin éta tea dicekel ku leungeun nu katuhuna. Leungeun nu kénca muru réma panangan Lastri nu katuhu. “Wios ku Akang dianggokeunana nya..” Lastri tetep cicing, teu lémék teu nyarék. Tuluy cingcin dilebetkeun kana jari manis Lastri, mesni pas pisan, da harita pahareup-hareup posisina téh, ukur kahalangan persneleng, “Subahanalloh, meni ngageulisan Lastri téh geuning. Dasar Lastri mah mémang geulis, dianggoan naon waé gé teu weléh pantes!” ceuk Abas bari tuluy narik panangan Lastri lalaunan, celemot dicium kalayan ku rasa kadeudeuh bari meureumkeun matana.

Dak dumadakan dua panangan Lastri muru raray Abas, teras disangga bari nyarios, “Sayank, yap kadieu jungjunan..!” cenah bari narik raray Abas dicaketkeun ka raray Lastri. Teu disangka, taar Abas disun ku Lastri. Atuh Abas kacida reuwas jeung bungahna. Duanana degdegan. Abas ngupingeun kumaha ratugna jantung Lastri, pon kitu deui Lastri bisa ngaraoskeun ogé, da duanana harita caket pisan méh paantel. Teras Lastri tungkul, lambey Lastri méh-méhan paantel jeung biwir Abas. Lastri gancang miceun raray ka katuhueun Abas, tuluy ngarangkul Abas kalayan geugeutna. Abas asa ngalayang, asa dina jero pangimpian, kacida éndahna, bari ngabales rangkulan Lastri. Dua nonoman keur pada-pada némbongkeun rasa kabungah, jeung kasono nu asa geus lila teu panggih. Sawatara waktu mah silih rangkul pinuh ku kabungah. Lastri mulai ngarenggangkeun rangkulanna, tuluy wajah Abas diusapan, rambutna disisiran. Abas mah peureum wéh ngararasakeun kanikmatan harita. Teu karasaeun mastaka Abas tos aya dina lahunan Lastri wéh.

***

Wanci geus sareupna, teu lila, ngong adan magrib ti tonggoheun. Duanana pajauh, istighfar, rumasa geus kamalinaan teuing.

Sanggeus duanana sarolat magrib, tuluy Lastri ngajak tuang di hiji rumah makan Padang Jl.Tamansari. Abas dihuapan, katingal Lastri deudeuheunna téh, bener-bener jiga nu sieun leungiteun ku Abas.

Bérés taruang, duanana gancang mulang, bari mawa kabungah. Sapanjang jalan duanana jiga nu alim papisah, silih cepengan. Sakapeung narik nafas jiga nu rumahuh, tapi sabenerna silih ungkapkeun rasa kabagjaan, kabungah, muji ka masing-masing pasanganna nu geuning saru micinta. Kabagjaan Lastri jeung Abas harita mah jiga nu asa can kapanggih wéh ku batur mah. Rarasaan manéhna mah dunya téh asa nu duaan téh lain bohong, beu!

Tinggalkan Balasan

Isikan data di bawah atau klik salah satu ikon untuk log in:

Logo WordPress.com

You are commenting using your WordPress.com account. Logout / Ubah )

Gambar Twitter

You are commenting using your Twitter account. Logout / Ubah )

Foto Facebook

You are commenting using your Facebook account. Logout / Ubah )

Foto Google+

You are commenting using your Google+ account. Logout / Ubah )

Connecting to %s

%d blogger menyukai ini: