Tresna Munggaran (4)

Teu karasa harita geus aya di awal taun 1998. Bakat ku betah mah hirup, waktu téh asa meni gancang pisan. Béda jeung nu teu betah, asa lila pisan. Nungguan peuting boh nungguan beurang asa lila, padahal ari waktu mah angger, ngan ku rarasaan wungkul.

Abas jeung Lastri keur meujeuhna pakéwuh ku pagawéanna séwang-séwangan. Saking sibukna, Abas teu terang naon waé nu dilakukeun ku Lastri, da mindeng uih wengi waé. Cenah mah seueur kerja kelompok jaba tebih cenah. Samalah mah Abas kantos nungguan nepi ka jam satengah 12 peuting, Lastri nembé uih. Abas kacida nalangsana, bingung naon nu kudu dilakukeun supaya bisa ngabantuan kasusah Lastri.

Di awal bulan Mei, Abas diajak ka Masjid Pusdai, cenah aya pangaosan. Atuh kacida Abas bungaheunana, tara-tara ti sasari Lastri bet ngajak ka pangajian. Saeutik ogé Abas teu nyimpen kacurigaan nanaon. Ngan kulantaran ku jarang amprok jeung Lastri, Abas sempet héraneun ku sikep Lastri nu tiis, kaku. Pami ditaros téh sok seueur ngabalieur miceun raray. Jaba aya kaanéhan dina pisikna ogé, nyaéta rarayna téh asa teu cahayaan, jiga anu keur dirungrung ku kabingung. Kulantaran can aya waktu nu pantes pikeun cumaritana, antukna Abas nahan heula maksudna.

Gancangna carita, Abas diamprokeun jeung hiji pamuda, saumuran mahasiswa, ngaranna Agus.  Nya Agus pisan anu méré matéri pangajian téh. Ngan Abas kacida anéheun, nu jelas mah matéri pangajian téh anéh wéh, nu saumur-umur Abas, can pernah aya pangajian samodél kitu.

Kulantaran Abas panasaran, da ceuk pamikirna, mun enya ieu asalna ti Gusti Alloh, naon salahna terus diteuleuman. Singgetna dina éta pangajian, Abas kudu nyadiakeun duit sagala rupa, cenah basa na mah pikeun korban téh kudu harta heula tuluy dirina. Samalah hiji poé Lastri ngahaja datang ka tempat Abas, bari nyarios kieu, “Kang, upami Akang enya-enya hoyong ngapimilik Lastri janten bojo Akang, omat, urang kedah sa-akidah heula. Pami tos sa akidah mah, mangga kumaha Akang, Lastri rido ditikah ku Akang!” cenah. Atuh puguh Abas anéheun pisan. Naha can sa akidah, kitu? Naha ari nu diulik ku Lastri agama nanahaon? Mémang bungaheun Abas téh lebah Lastri rido dipiistri ku manéhna, tapi nya anéhna kudu sa-akidah heula cenah. Lain ngan ukur demi Lastri, ngan Abas beuki panasaran, naha ieu ajaran ti mana…? cenah

Pantaran Abas mah kawilang susah nyadiakeun duit sakitu rupiah téh, jaba pagawéan kudu ditinggalkeun, da cenah kudu hijrah sagala rupa. Lah kagok borontok, hayang nyaho nepi kamana, cenah. Antukna Abas milu wéh, dibawa ku Agus ka Jakarta, malah di-“sekap” sagala rupa sapeuting di Jl. X No.xx. Bet ku anéh, ongkoh para seniorna geus paham agama, tapi mun diajakan sholat ku Abas sok nolak. Wah ieu agama ngaco pisan ajaranna, jaba sembarangan maké Al-Quran-na téh teu maké pisan tatakrama , cenah ceuk haté Abas.

Isukna, Abas dibawa muter-muter kana mobil, da dititah peureum sagala, cenah nguji kasatiaan ka senior. Bari peureum hayam Abas nalingakeun jalan naon waé nu kaliwatan, bubuhan Jakarta téh pikeun Abas mah kota ahéng jaba lega.  Harita nu sempet kabaca ku Abas téh: jalan Duren Tiga, Jl. Radio Raya. Nya maksudna mah bisi aya nanaon nu teu dipiharep, Abas bisa nanyakeun ka masarakat di dinya, da ku ningali polahna asa beuki anéh waé.

Barang anjog ka hiji tempat, Abas dihijikeun jeung barudak nu saumurannana, masih belekesenteng, buta tulang buta daging. Didinya ogé dibéré matéri nu sarua ku hiji (meureun ustad, tapi papakéanna gaya, maké dasi sagala).

Didinya tuluy digiring ka hiji kamar nu lumayan lega, sarwa beureum. Témbok beureum, méja beureum, di luhurna aya Al-Quran nu geus lalecek, sampulna gé beureum.

Anéh, Abas jeung baturna dititah sahadat  deui, dibaé’at cenah, bari nyimpen panangan anu katuhu kana kitab suci. Abas yakin pisan, ieu ajaran geus méngpar pisan. Demi kasalametan dirina, Abas pura-pura enya-enya wéh miluan jiga nu séjénna.

Tilu poé geus kaliwat. Abas geus aya di Bandug deui. Isuk-isuk Lastri datang deui, tuluy ngucapkeun, “Wilujeng nya Kang, Lastri kalintang bingahna!”, cenah. Bari seuri mawur, Abas nampi kana ucapan éta. Lastri gé maké ngarangkul sagala, ngan karasana hambar ku Abas mah.

Meunang tilu peuting ti harita, Abas teu bisa saré tibra. Pikirannana pagaliwota. Élmu-na béntrok jeung élmu agama nu anyar ditampina. Bingung, nepi ka Abas nguruan. Dina peuting ka tilu, Abas asa dibéré pituduh, kudu ngajauhan Lastri. Abas alimeun ngorbankeun kayakinan, komo bari jeung demi awéwé. Beurat kacida hal ieu pikeun Abas. Nu salila ieu dianggap lain jadi panghalang kana kaasih Abas ka Lastri, geuning jadi pisan panghalang nu kacida beuratna. Salila ieu Abas ngarasa nu jadi panghalang téh harta jeung pakaya, da ningali agaman mah tos saé Lastri téh. “Duh Gusti, naha bet agama nu jadi panghalang abdi ayeuna..?” jumeritna haté Abas.

Ngaleupaskeun Lastri dina haté jeung pikiran Abas lain pagawéan hampang. Lastri geus matri dina haté Abas, geus ngabaju. Tiap usik tiap malik teu sirikna inget waé ka Lastri. Katurug-turug dina waktu ieu aya kajadian samodél kitu, Abas kacida baluwengeunana.

Ayeuna Abas mindeng hulang-huleng, mindeng ngalamun. Kumaha teu rek kitu, hiji-hijina wanoja nu diharepkeun sajaba ti mimiti téh bet ancrub kana dunia nu kitu, nu ceuk pamadegan Abas mah teu pantes, matak jadi pamisah.

Hiji poé Ateu Rétna nanya Abas, kamana waé Lastri téh cenah. Atuh puguh Abas gé reuwas da teu rumasaeun babarengan dina ayeuna-ayeuna mah. Nepi ka antukna Abas diguliksek, naon waé kagiatan Lastri salami ieu. Ahirna Abas cumarita, yén Lastri ngiringan hiji pangaosan nu rada anéh. Paingan cenah ayeuna mah Lastri téh nu sakitu icingan janten wanian ngalawan. Atuh perhiasanna boh cincin, geulang, sareng sajabina gé séép, kanggo agama cenah. Paromanna ogé teu cahayaan ayeuna mah Lastri téh. Ahirna sepuh Lastri nyandak kabijaksanaan, nyaéta ku ngalebetkeun Lastri ka hiji Pasantren di Jawa Tengah, dikarantina heula cenah.

Tilu bulan ti harita, Abas teu kungsi paamprok. Abas kacida manghanjakalkeunana, tapi dalah dikumaha panginten tos diguratkeun kudu kitu kajadianana. Sanggeus bérés dipasantrénkeun, Lastri dicandak deui ka Bandung. Abas pernah papendak. Mémang sonoeun pisan. Ngan Abas kacida sedihna, sihoréng haté Lastri can bisa robih, masih panceg kénéh kana “akidah” nu anyar téa.

Satu Tanggapan

  1. sae pisan pa. . .enakeun macana

Tinggalkan Balasan

Isikan data di bawah atau klik salah satu ikon untuk log in:

Logo WordPress.com

You are commenting using your WordPress.com account. Logout / Ubah )

Gambar Twitter

You are commenting using your Twitter account. Logout / Ubah )

Foto Facebook

You are commenting using your Facebook account. Logout / Ubah )

Foto Google+

You are commenting using your Google+ account. Logout / Ubah )

Connecting to %s

%d blogger menyukai ini: